我是大帝哥

Het echte kwellende aspect van handelen is nooit de markt zelf. Het is dat je twee versies van jezelf in hetzelfde lichaam ziet. De ene versie is heel helder. Hij weet dat je op de trend moet wachten, dat je je positie moet beheersen, en dat de markt niet van richting verandert door jouw angst. De andere versie is als vuur. Hij verlangt naar herstel, naar bewijs, naar het in één beweging keren van het lot tijdens een bepaalde schommeling. Dus beleef je elke dag een interne oorlog. Soms win jij. Je weerstaat de impuls, kijkt toe hoe de markt zich ontwikkelt, en voelt je juist kalm. Soms wint de demon. Je stapt te vroeg in, met een grote positie, stelt je stop-loss uit, en achteraf weet je duidelijk dat je niet aan het handelen was, maar werd geleid door verlangen.

Frequent het scherm volgen komt vaak voor bij gewone handelaren, beginnende handelaren en handelaren die nog steeds verdwaald en hulpeloos zijn in de handelswereld. Ze worden gemakkelijk door emoties gedreven, houden ervan om naar technische aspecten te kijken, jagen op huidige of kortetermijntransacties, zijn altijd gehaast om winst te nemen, kunnen de marteling van marktvolatiliteit op de menselijke natuur niet verdragen en hopen elke dag op snel rijk worden. Het kapitaal van deze gewone particuliere beleggers krimpt in feite voortdurend, omdat het vaak volgen van de markt en frequente transacties de zwakheden van de menselijke natuur eindeloos uitbuiten, waardoor de menselijke natuur geen rust- en hersteltijd krijgt, uitgeput raakt, zwakheden worden enorm vergroot en de geest langdurig onder druk staat, totdat er op een dag een ineenstorting plaatsvindt, net als een strak gespannen elastiekje dat na verloop van tijd onvermijdelijk zal breken.

Wanneer je sport, voel je je zwakker, maar in werkelijkheid word je sterker; wanneer je iets nieuws leert, denk je dat je dom bent, maar je wordt eigenlijk slimmer. Dus wanneer je beter wordt, zul je eerst kwetsbaar zijn, en dat kwetsbare moment is eigenlijk een heel belangrijk moment van vooruitgang. ​​​

Veel "grote figuren" lijken tijdens hun moeilijke periodes niet zozeer bezig met gewone "ijverige inspanningen", maar meer met een langdurige schuilperiode. In feite zijn ze niet "werkloos", maar beschermen ze hun "cognitieve bandbreedte". Want zodra men langdurig vastzit in hoge druk en repetitief werk, degradeert men snel tot het "alleen oplossen van directe problemen"; het brein verliest het vermogen om langetermijnstructuren waar te nemen. En de echte grote zaken worden vaak niet met brute kracht opgelost, maar door: het inschatten van trends; het observeren van menselijke natuur; het begrijpen van de situatie; het langdurig opbouwen van kennis; het wachten op het juiste moment. Daarom ontdekken veel mensen achteraf dat het meest angstaanjagende aan het uitputten van fysieke energie niet alleen de vermoeidheid is, maar dat het langzaam iemands denkvermogen, verbeeldingskracht, geduld en ambitie wegvreet.

Zhenyun zegt: "Wat zijn de meest waardeverminderaande gedragingen van een man: 1. Bang zijn voor belangrijke personen. 2. Minderwaardigheidsgevoel bij het zien van mooie vrouwen. 3. Verlegen zijn op grote gelegenheden. Hoe zou een man zich het beste moeten gedragen: 1. Geld kwijt? Dat kun je opnieuw verdienen. 2. Vrienden kwijt? Die kun je opnieuw maken. 3. Liefde kwijt? Die kun je opnieuw vinden. 4. Werk kwijt? Dat kun je opnieuw zoeken." ​​​

De achteruitgang van een man van middelbare leeftijd begint niet met armoede, maar met 'laat maar'. Laat maar, ik ga me er niet meer druk om maken. Laat maar, het is wel goed zo. Laat maar, het is niet erg als mijn lichaam wat achteruitgaat. Langzaam ontspant een man zich. Hij wil niet meer winnen, wil niet meer veranderen, en zijn lichaam kan de geest steeds minder ondersteunen. Eigenlijk is het voor mannen van middelbare leeftijd niet de leeftijd die ze het meest vrezen, maar het ontbreken van doelen en het gebrek aan fysieke kracht. Want iemand zonder fysieke kracht kan het leven moeilijk aan; iemand zonder richting kan zich moeilijk langdurig disciplineren. Dus mannen kunnen een dieptepunt bereiken, kunnen falen, kunnen tijdelijk stoppen. Maar ze mogen zichzelf niet toestaan om steeds dieper weg te zakken in die langzame neerwaartse spiraal. Begin opnieuw met trainen, begin opnieuw met werken, haal jezelf weer terug. Het is nooit te laat om te beginnen.

De meest schadelijke uitspraak voor jongeren in deze wereld is: "Je baan is niet stabiel." Wat betekent stabiel? Een paar duizend per maand verdienen, tien jaar lang geen salarisverhoging, je leven is uitzichtloos, noem je dat stabiel? Veel hoogbetaalde sectoren zijn inderdaad onstabiel, misschien bestaat de sector over vijf of zes jaar niet meer, het bedrijf is weg, de hype is voorbij, maar wat dan nog? Anderen verdienen in één jaar wat jij in vijf jaar verdient, de in vijf jaar opgebouwde middelen, kennis, netwerken en cashflow zijn al op een heel ander niveau. Het echte gevaar is nooit dat je baan onstabiel is, maar dat je voor de zogenaamde stabiliteit te vroeg stopt met groeien, geld verdienen en het vermogen om je toekomst voor te stellen. Natuurlijk betekent een hoog inkomen ook niet per se echte veiligheid; als iemand alleen maar hard werkt om geld te verdienen, maar geen vermogen, spaargeld, vaardigheden of uitweg heeft opgebouwd, zal diegene bij stilstand ook in een afgrond vallen. Dus echte stabiliteit komt niet van het bedrijf, maar van het vermogen om, ongeacht hoe de sector verandert, toch opnieuw geld te kunnen verdienen.

Door vaak op Xianyu te kijken, is mijn verlangen naar spullen juist afgenomen. Ik kan diep voelen dat "geld wordt gemakkelijk spullen" en "spullen weer in geld veranderen is moeilijk". De spullen die je toen als een schat kocht in een opwelling van je hoofd, wil niemand hebben, hoe groot de korting ook is. ​​​

Wat betekent het dat meisjes zeker de verleiding om af te glijden moeten weerstaan? Het betekent niet dat je iemand moet zoeken met slechtere voorwaarden dan jij. Het gaat om die opmerkingen die je horen zegt: "Meisjes hoeven niet zo hard te werken.", "Trouwen met iemand goeds is belangrijker dan goed presteren.", "Jij hoeft alleen maar mooi te zijn.", "Te sterke vrouwen vindt niemand leuk.", "Zoek gewoon een man die voor je kan zorgen." Het engste aan deze woorden is niet dat ze meisjes afhankelijk maken van mannen. Het is dat ze langzaam iemands beoordelingsvermogen, overlevingsvaardigheden, economische zelfstandigheid, geestelijke onafhankelijkheid en wereldbeeld wegnemen. Uiteindelijk verandert het het leven van vrouwen in een soort "competitie om een baan". In de jeugd concurreren ze op uiterlijk, en naarmate ze ouder worden, beginnen ze bang te zijn voor veroudering, bang om hun waarde te verliezen, bang om vervangen te worden. Daardoor worden ze steeds angstiger, voelen ze zich steeds onveiliger en willen ze steeds meer controle over relaties. Want wanneer iemands waarde langdurig gebaseerd is op "gekozen worden", is het moeilijk om echt je eigen leven te hebben. Verkoop de regie over je eigen leven niet goedkoop aan een levensverhaal dat er gemakkelijk uitziet. Echte vooruitgang is niet afhankelijk van iemand anders, maar: juist in je jongste en meest vitale jaren blijf je groeien, blijf je de wereld begrijpen, blijf je je eigen vaardigheden en geest opbouwen.

Veel mensen met hoog potentieel hebben als jongere een gemeenschappelijk kenmerk: onstabiel, niet standaard, niet passend binnen het systeem, moeilijk snel te verzilveren, en pas laat hun ware richting vinden. Zulke mensen lijken in hun twintiger jaren vaak op "mislukte voorbeelden". Maar veel mensen met echt langdurig potentieel zijn van nature geen lopende-band talenten. Het echte gevaar is nooit het tijdelijk geen resultaat hebben. Het is: jezelf al afwijzen voordat je echt volwassen bent. Stoppen voordat het potentieel zich heeft gevormd. Instorten voordat de lange termijn accumulatie samengestelde rente oplevert. Het leven van veel mensen wordt niet verloren aan anderen, maar aan de paniek van "is het niet al te laat voor mij?" Het grootste risico in het leven is niet laat beginnen, maar: al vroeg geloven dat je het niet kunt voordat je eigen potentieel zich heeft ontwikkeld. Want: de groeicurve van een mens is niet lineair.